Bij het onderzoek aan de straatzijde bleek in een drie meter brede zone een reeks van bewoningsresten uit de Middeleeuwen bewaard te zijn gebleven. Een muurrestant uit de 14de eeuw toont aan dat de toenmalig stenen huizen nog ten dele een andere perceelsindeling volgden. Uiterst belangwekkend waren een reeks van vijf opeenvolgende vloerniveaus die afgedekt waren met een stortpakket van verbrande leembrokken. Deze zijn afkomstig van de houten huizen, waarvan de muren bestonden uit met leem bestreken wanden van gevlochten takken. De vloeren bestonden uit aangestampte leem, waarop telkens een zwart laagje ingetrapt vuil aanwezig was. In die laagjes werden potscherven aangetroffen, waarvan de oudste uit de 12de eeuw dateren. Uit diezelfde periode stamt een grote kuil, die gegraven werd om de leem te winnen die diende bij de huizenbouw.

Onder de baksten muren zijn de resten van een aantal gele leemvloeren zichbaar. De zwarte lijntjes zijn het aangetrapt vuil dat op de vloeren is achtergebleven.   In de 14de eeuw werden resten van een afgebrand houten huis op het achtererf gestort. Hierin bevonden zich ook de resten van een zestal door de hitte gesprongen en ten dele vervormde potten.   Dit bekertje in grijs aardewerk maakte deel uit van de huisraad dat in de 14de eeuw bij de brand van een houten woning in de Nieuwstraat verloren ging.