|
Nieuwe onderzoeksresultaten
Grondig bouwhistorisch
onderzoek in de zolders van de zijbeuken bracht aan het licht dat
de Sint-Laurentiuskerk oorspronkelijk langs buiten helemaal gepleisterd
was. De pleister was van dezelfde kwaliteit en kleur als langs de
binnenkant van het gebouw. Ook
werd duidelijk dat het dak doorliep over oostkoor, middenschip en
westkoor. Er zijn aanduidingen dat er binnenin geen vlakke houten
plafonds waren. De dakspanten en de onderkant van het dak waren
blijkbaar zichtbaar.
|
|
|
Ename
rond 1020, met op de achtergrond de donjon en Sint-Salvatorkerk
|
Stap voor stap
begint het Ename van het jaar duizend opnieuw te leven.
De Ottoonse
Sint-Laurentiuskerk moet echt impressionant geweest zijn. Het archeologisch
onderzoek en de restauratie laten ons toe de rijke geschiedenis
van het monument opnieuw te begrijpen en zijn grandeur opnieuw te
beleven.
Na de inname
van Ename door de Vlaamse graaf werd de Sint-Laurentius-kerk de
bidplaats van het dorp. Rond 1180 woedde er een grote brand die
het dak volledig vernielde. De abdij herstelde de kerk en bracht
belangrijke veranderingen aan. Het Ottoonse beeld verdween voor
een belangrijk stuk onder dichtmetselingen en architecturale versieringen.
De kern werd evenwel niet echt geraakt. In 1907 onderging de kerk
een restauratie die, rekening houdend met de tijd, vrij geslaagd
was.
|
