Lijkdeur vrijgemaakt (25 april 2000)

De oudste afbeelding van de Sint-Laurentiuskerk is terug te vinden op een bedevaartsvaantje dat dateert van 1596. Op deze tekening zien we duidelijk dat de hoofdingang toen in het westkoor was gelegen, en dat er in de zijbeuk een tweede toegang was. Deze deur had een speciale functie : zij deed dienst als lijkdeur, want afgestorvenen werden langs deze deur de kerk buitengedragen na de uitvaartplechtigheid.

Ook zien we dat de vensters van de zijbeuken beduidend kleiner zijn dan deze van de kerkschip. Deze vensters zijn vermoedelijk nog de originele vensters van de kerk.

Oudste, gekende afbeelding van de Sint-Laurentiuskerk uit 1596

	De neoromaanse restauratie van 1907 verving in de zijbeuken de barokramen uit de 18de eeuw door Romaanse vensters met identieke breedte en opbouw als de (originele) ramen van de lichtbeuk van het kerkschip. Deze ramen zijn echter veel groter dan de originele ramen. Dit blijkt naar alle waarschijnlijkheid uit de afmetingen van de lijkdeur die werd behouden tijdens de restauratie van 1907 en die wordt doorsneden door de huidige ramen.
De nog steeds zichtbare lijkdeur
	Door het wegnemen van de lambrisering kwam langs binnen ook de dichtgemetselde lijkdeur te voorschijn. Verder onderzoek (o.m. via de pleisterlagen) zal trachten te bepalen wanneer deze lijkdeur werd ingebracht en wanneer ze werd gesloten.
De lijkdeur langs binnen
	Door de opgravingen in sleuf 2 kwam ook de onderzijde van de lijkdeur vrij. Door na te gaan met welk vloerniveau deze deur correspondeert, kunnen we trachten te bepalen wanneer deze lijkdeur werd gemaakt. Door zijn afwijkende opbouw t.o.v. de originele deuropeningen mogen we aannemen dat deze deur naar alle waarschijnlijkheid niet oorspronkelijk is, en dus later werd ingebracht.
Detail van de lijkdeur langs binnen

 

Wat voorafging ...