Oorspronkelijk had de Sint-Laurentiuskerk een lichtbeuk met uitzonderlijk grote ramen. Deze ramen sloten aan op een dakvlak van Romeinse dakpannen (tegulae) boven de zijbeuken. Deze tegulae werden later in de derk herbruikt bij reparaties en opvullingen en zijn reeds op heel wat plaatsen in de kerk teruggevonden. In de noordelijke zijbeuk is de originele aansluiting van het tegulaedak nog steeds zichtbaar. Tegualaedaken zijn weinig steil (20 tot 25 graden) omdat de tegulae zeer zwaar zijn.

Toen men de dakbedekking van de zijbeuken ging vervangen door houten of stenen leien, werd de dakhelling steiler gemaakt en was men verplicht om de vensters van de lichtbeuk te verkleinen.

Blijkbaar is dit niet in één keer gebeurd, maar heeft men deze vensters stelselmatig verkleind, elke keer wanneer het dak van de zijbeuken werd vernieuwd. Op naaststaande foto zijn 4 fasen te onderscheiden.

Aangezien het huidige dak op de vensters aansluit, is het niet mogelijk de vensters terug te brengen naar hun originele grootte. In plaats daarvan wordt de originele grootte van de ramen aangegeven door een uitsparing tot op het originele niveau.

We zijn zeker dat de huidige ramen nog steeds de oorspronkelijke vorm hebben omdat de originele pleister (wit op naaststaande foto) nog steeds bewaard is op de dakkanten van de ramen,